Ostatnio udało mi się uczestniczyć w otwarciu Podkarpackiego Centrum Lekkiej Atletyki. Było to chyba jedno z najprzyjemniejszych wydarzeń, które dane było mi fotografować. Event stosunkowo skondensowany, parę ujęć paru atrakcji, jednak co muszę powiedzieć to to, że przez cały ten czas towarzyszył mi polski uśmiech, ale ostatnie urozmaicenie stało się lejącym miodem na zranione serce, oczywiście, gdybym je miał rzecz jasna. W ostatnich minutach przedsięwzięcia dostrzegłem gitarzystę i oczywiście wziąłem się do pracy. Nie wiedziałem, kto zagra, więc zacząłem od razu. Wtem na scenę wychodzi dobrze już wszystkim znany Maciej Kurzajewski, przedstawiając zbliżający się za chwilę koncert. Szczerze powiedziawszy, nie słuchałem go z namiętnością, ale kiedy zakończył zdanie słowem Fukaj, podniosłem głowę i wyszczerzyłem gały ze zdziwienia. Konkretnie z dwóch powodów. Pierwszy z nich to fakt, że jako rapowy słuchacz wiem, jak ugruntowany jest na polskiej hip-hopowej scenie. Potem przyszła druga myśl „raper, który używa dosadnych punchy i kontrowersyjnego języka na takiej uroczystości?”. Coś mi zaczynało nie grać, mimo że od czasu do czasu pobujałem głową podczas robienia zdjęć. Tak dochodzimy do momentu, gdzie muszę przyznać, że przespałem metamorfozę Fukaja.
Kim jest Fukaj?
Choć wszyscy Aleksandra znają głównie z utworu „Zabiorę Cię Tam”, to trochę muszę zburzyć jego obecny wizerunek „friendly” artysty. Bardziej Fukaja zacząłem słuchać mniej więcej cztery lata temu, kiedy to moje zainteresowanie wzbudził bardziej Nypel, a obaj wystąpili na projekcie Hotel Maffija 2. Oczywiście raper zaczął wcześniej, ale to była moja pierwsza styczność z jego twórczością. Aparycja przypominająca śpiącego chłopaka z leniwym, ale konkretnym flow wystarczyła, żebym zainteresował się bardziej, a internetowy algorytm jedynie w tym pomógł. Potem też natrafiłem na „Dom diabła”, czy chociażby „Owoce 33”.
To, kim w końcu jest Fukaj? Dokładniej Aleksander Wasiluk to polski raper, który pochodzi ze Szczecina, co zaskakujące jest dość młodym artystą, bo ma dopiero 23 lata. Swoją karierę rozpoczął w 2019 roku, a rozpoznawalność przyniósł mu utwór „Owoce”, który najpierw zwrócił uwagę Maty, który oceniał poszczególne utwory widzów ze swojej transmisji. W 2020 wystąpił w SBM Starter, który zagwarantował mu przepustkę już do właściwego SBM. Ciekawostką jest, że początkowo Olek miał być adwokatem z powodu swoich umiejętności do kombinowania. Aktualnie Fukaj, wyróżnia się już nie samym rapem, a łączeniem go z muzyką popularną i rockiem. Mnie to trochę nie leży, bo wolałem jego rapową wersję, ale takie łamanie schematów pozwala mu na odkrywaniu czegoś nowego, przez co swoją publikę, o ile można to tak nazwać w kontekście do słuchacza, poszerza.
Wilk syty, ale owca nie jest cała – „Znajdź mnie w tym”
Jak już wcześniej wspomniałem nie przepadam za obecnym Fukajem, ale takich jak ja podejrzewam, jest garstka. Sprawdziłem nowy album Aleksandra i nie potrafię już go docenić za rapowe brzmienia, jednak patrząc pod kątem muzyki alternatywnej już tak. No to jak już przyszedł maruda i niszczyciel dobrej zabawy, to co mi się tak naprawdę nie podoba? Może to, że większość jego muzyki nie jest już dla mnie, a stricte rapowe utwory muszę selekcjonować pośród tych, które takie nie są. Tutaj rodzi się trochę problematyczna kwestia dla twórców, bo nawet Taco Hemingway zaleca słuchanie utworów albumowo, a wiąże się to z kilkoma aspektami. Po pierwsze album może być konceptualny, co w przypadku Fukaja nam nie grozi, jednak drugim zagrożeniem jest mała liczba słuchaczy co do danego utworu. Spójrzcie na to z tej strony, w większości czasu słuchamy najczęściej singli, ja sam rzadziej słucham całych albumów, ale kiedy gdzieś wychodzę, Spotify swoim Daily jest w stanie ułaskawić moją muzyczną satysfakcję, jednak pozostałe utwory wpadają w limbo. Zażartuje sobie tutaj intertekstualizmem i pokuszę się o stwierdzenie, że nawet „Limbo #02”. Pominę fakt, że utwory w rapowym stylu można policzyć na palcach jednej ręki, to warto dodać, że album jest romantyczny, ale w taki młodzieńczy i uroczy sposób, a takiej interpretacji sztuki erosu, też nie jestem jakimś wielkim fanem. O ile mogę wiele powiedzieć o rapie, to już nie tyczy się tego innych gatunków muzycznych, ale takie też dane było mi słuchać. Na przykład coś, co bardzo dobrze wychodzi Fukajowi, to rockowe piskliwe przeciąganie końcówki wersów. Nie róbcie mi krzywdy za to, co napiszę, ale to trochę przypomina mi Lady Pank czy nawet Guns N’ Roses. No i oczywiście moje najszczersze uznanie za „Baba z wozu koniom lżej”, który daje vibe bluesa. Trochę żartem pół serio dajcie mi taki album cały albo rapowy i owca będzie cała.
Podsumowanie
Wojtek, jak to jest w końcu z tą muzyką Fukaja? Dla mojego rapowego wilka? Kategoryczne nie dla tej przemiany. A co z tym drugim? Drugi jest pod wrażeniem aż tak dużego progresu artysty i to w tak krótkim tempie. Z chęcią posłucham nowych eksperymentalnych brzmień, którymi Fukaj zaznacza swój teren na horyzoncie. Gwoli podsumowania będę miał sentyment do jego rapu, ale mimo że obecnie od niego odbiega, to robi naprawdę świetną robotę, jednak co najważniejsze chciałbym, żeby pamiętał o swoich korzeniach i o tym, za co tak naprawdę słuchacze go pokochali.
